Ζήνωνος (από συναυλία)

Τη δεκαετία του '50, '60 και '70 υπήρξε αυτή η έξαρση της αστυφιλίας όπου οι άνθρωποι άφηναν τα χωριά τους και τα νησιά και τις επαρχιακές πόλεις και μαζεύονταν στην Αθήνα για να βρουν την τύχη τους. Ένα παιδί λοιπόν από ένα χωριό της Πελοποννήσου κοντά στον Πύργο Ηλείας ζήλευε τα ξαδέρφια του, που έρχονταν το Πάσχα από την Αθήνα για διακοπές, γιατί ήταν ντυμένα αλλιώς, μιλούσαν διαφορετικά κ.λπ., και οι θείοι του υποσχέθηκαν ότι όταν κι αυτός αποφασίσει να μετοικίσει στην πρωτεύουσα θα τον στηρίξουν. Πράγματι το παιδί κατέβηκε στην Αθήνα αλλά οι θείοι είχαν γίνει "πρωτευουσιάνοι", είχαν τα άγχη τους και τις δουλειές τους και δεν είχαν τη διάθεση και το χρόνο να ασχοληθούν με τον νεαρό επαρχιώτη ανιψιό. Και το παιδί αυτό έμεινε σε κάτι ξενοδοχεία "της κακιάς ώρας" στην οδό Ζήνωνος και γύρω από αυτήν και από εκεί πέρασε στον υπόκοσμο.

Πηγή: http://forum.alkinoos.gr/viewtopic.php?t=2816 

Ο προσκυνητής

Αφορμή για αυτό το τραγούδι είναι ένα βιβλίο θρησκευτικού, ας πούμε, περιεχομένου, που λέγεται "Οι περιπέτειες ενός προσκυνητού". Ουσιαστικά πρόκειται για το ημερολόγιο ενός Ρώσου προσκυνητή του 18ου αιώνα, ο οποίος αφού έχασε τη γυναίκα του έφυγε απ' το σπίτι για να κάνει ένα προσκύνημα κάπου σχετικά κοντά. Περπάτησε λοιπόν, πήγε στο προσκύνημά του. Αφού το έκανε δεν γύρισε πίσω στο σπίτι, συνέχισε για ένα άλλο προσκύνημα κάπου αλλού και με αυτόν τον τρόπο διένησε τεράστιες αποστάσεις σε μια εποχή δύσκολη, διέσχισε τη Ρωσία, έφτασε μέχρι την Ελλάδα, πήγε στο Άγιον Όρος. Στο βιβλίο αυτό καταγράφεται η πορεία του αυτή και ταυτόχρονα η προσπάθειά του να εμβαθύνει στη νοερά προσευχή. Εκεί στο Άγιον Όρος ξέχασε το ημερολόγιό του φεύγοντας για τους Άγιους Τόπους. Το ημερολόγιο κρατήθηκε και βρέθηκε πολλά χρόνια μετά, μεταφράστηκε στα ελληνικά και εκδόθηκε σε βιβλίο. Αυτή η πορεία της ανθρωπότητας, αυτό το μαγικό βήμα που κάνεις για να φύγεις ή για να γυρίσεις του έδωσε την ιδέα αυτού του τραγουδιού.

Πηγή: http://forum.alkinoos.gr/viewtopic.php?t=2816

Μία νύχτα 

Το τραγούδι αυτό περιγράφει κάποιες νύχτες που έχει ζήσει ο Αλκίνοος και τις ζει, ευτυχώς όπως λέει, συχνά. Είναι οι ώρες αργά το βράδυ που ξέρει ότι κανείς δεν περιμένει κάτι από αυτόν, όποια ανεκπλήρωτη υποχρέωση έχει μπορεί να την αναβάλει μέχρι να ξυπνήσουν οι άνθρωποι και υπάρχει ησυχία -δε χτυπάει τηλέφωνο, δεν έχει να πάει κάπου. Είναι αυτές οι ώρες που κλείνεται σ' ένα δωμάτιο ή στο υπόγειο και διαβάζει, ακούει μουσική, ησυχάζει, αγριεύει..πολλές φορές γίνεται τρελός -ο άνθρωπος μόνος του είναι τρελός. Και μέσα απ' αυτή τη διαδικασία καμιά φορά βρίσκεται καθισμένος με ένα μολύβι στο χέρι να γράψει ένα τραγούδι. Μέσα απ'αυτή τη σύγχυση, μέσα απ' αυτό το μπέρδεμα όλο, μέσα απ' αυτή την εξωφρενική πολλές φορές κατάσταση βγαίνει κάτι που την επόμενη μέρα όταν το βλέπει αισθάνεται ότι του μιλάει κα έχει να του πει κάτι, σα να έχει γραφτεί από κάποιον άλλο, από το νυχτερινό εαυτό. Τις περισσότερες όμως φορές βγαίνουν πράγματα τα οποία δεν παρουσιάζονται και δεν σηκώνουν επεξεργασία οπότε τα κρατάει, ίσως για ενθύμιο, και προχωρεί.

Πηγή: http://forum.alkinoos.gr/viewtopic.php?t=2816