Το τραγούδι της πλατείας
Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Αυτούς τους στίχους μου τους έδωσε σε ένα απόκομμα ένας φίλος μπογιατζής.
Τον ευχαριστώ!
Οι φωνές της πλατείας μου έδωσαν την έμπνευση να βάλω την μελωδία.
Το αφιερώνω λοιπόν στην περηφάνια των εξεγερμένων παιδιών της πλατείας.

Πηγή: www.i-diadromi.gr

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=2GeKfvomMiU

Σημείωση: Αυτά είναι τα λόγια του Βασίλη Παπακωνσταντίνου εν έτει 2011 την περίοδο των αγανακτισμένων στο Σύνταγμα, τώρα πάει πια... ξεχάστηκαν όλα...

Το λάθος μου το τελευταίο (1999)

Μαζί με το «Παλιόπαιδο», το «Τέσσερις», τα «Δύσκολα φεγγάρια» είναι από τα πολύ δυνατά μου ζεϊμπέκικα. Γυρίσαμε κι ένα clip στο Λονδίνο με τον Βαγγέλη Καλαϊτζή, το οποίο μάλλον είναι ταινία μικρού μήκους, αφού έχει διάρκεια 6:53 λεπτά! Πόσο τρελοί ήμασταν κάποτε, σκέφτομαι συχνά…

Πηγή: athinorama.gr

Λόγια: Γιώργος Μαζωνάκης

Τα ίσια ανάποδα (2010)

Με το απίστευτο στιχάκι που έγραψε η Νίκη Παπαθεοχάρη για τη μουσική του Στέλιου Μαρή. Μόλις διαβάσαμε το στίχο είπαμε όλοι με μια φωνή: «Έτσι θα τιτλοφορήσουμε το άλμπουμ!» Για εμένα αυτό το τραγούδι –αλλά και όλο το άλμπουμ– θα σας αποκαλύψω ότι ήταν το ξεκίνημα μιας νέας εποχής και καλλιτεχνικά αλλά και στη ζωή μου, να συμφιλιωθώ με τις αντιφάσεις μου και να αγαπήσω τον εαυτό μου.

Πηγή: athinorama.gr

Λόγια: Γιώργος Μαζωνάκης 

Θέλω να γυρίσω (1999) 

Είναι σχεδόν θρυλική η συνεργασία με τους Goin’ Through και τον Νίκο Βουρλιώτη, ίσως στο πιο αυτοβιογραφικό μου τραγούδι. Όλες οι γειτονιές του Πειραιά παρελαύνουν με τρόπο νοσταλγικό, σαν ένας πινάκας ζωγραφικής που τα χρώματά του δεν ξεθώριασαν ποτέ. Κατεβαίνω συχνά στην παλιά μου γειτονιά – εκεί είναι οι γονείς μου. Προτού το τραγουδήσω τα τελευταία χρόνια, κάνω προσκλητήριο σε όσους είναι από τον Πειραιά – πάντα είναι πάρα πολλοί.

Πηγή: athinorama.gr

Λόγια: Γιώργος Μαζωνάκης 

Οι άντρες δεν κλαίνε (2010)

Η πρώτη συνεργασία μου με τον Γιώργο Σαμπάνη ξανά σε στίχους του Γιάννη Δόξα. Θέλετε το σχόλιό μου στο «οι άντρες δεν κλαίνε μονάχα πονάνε»; Εμένα μου λες! Και κλαίνε, και πονάνε… Αλλά τα τραγούδια κάποιες φορές γράφονται για να απαλύνουν τις πληγές, όχι για να τις κάνουν να κακοφορμίσουν, άρα το άσμα είναι λυτρωτικό.

Πηγή: athinorama.gr

Λόγια: Γιώργος Μαζωνάκης 

Στον έρωτα παρανοείς (2001)

Πριν από 11 χρόνια και κάτι πρωτοβρεθήκαμε με τον Φοίβο. Μια πραγματεία περί έρωτος, αφού στον έρωτα παρανοείς, εκτροχιάζεσαι, τρελαίνεσαι. Το «ξεκουράζω» συχνά αυτό το τραγούδι στα προγράμματά μου και εισπράττω δικαίως τις διαμαρτυρίες. Αλλά τι να πρωτοπώ κι εγώ;

Πηγή: athinorama.gr

Λόγια: Γιώργος Μαζωνάκης 

Εγώ στη ζωή μου (2010)

Σχεδόν 15 χρόνια μετά το τελευταίο μας τραγούδι μαζί, ο παλιός μου φίλος Γιάννης Δόξας αναπαράγει τον ίδιο μύθο σε αυτό το τραγούδι του Γιώργου Σαμπάνη. Κοινώς, δεν θα κάτσω να παρακαλέσω. Εγώ τη ζωή μου κι εσύ τη δική σου. Τείνει να γίνει ύμνος, τραγουδιέται δηλαδή μονορούφι, κουπλέ-ρεφρέν μαζί.

Πηγή: athinorama.gr
Λόγια: Γιώργος Μαζωνάκης 

Φεύγω για μένα (1996)

Οι στίχοι του Πάνου Φαλάρα γράφτηκαν τότε που φεύγαμε χωρίς πολλά πολλά και δεν παρακαλούσαμε ποτέ. Διάβασα πρόσφατα το σχόλιο μιας κοπέλας στο Internet: «Ξέρετε γιατί γουστάρω τον Μαζωνάκη; Γιατί στα τραγούδια του, όταν η αγάπη είναι μισή, δεν κάθεται να παρακαλέσει, χτυπάει την πόρτα πίσω του και φεύγει». Να πω την αμαρτία μου, μου άρεσε πολύ αυτό το σχόλιο.

Πηγή: athinorama.gr

Λόγια: Γιώργος Μαζωνάκης 

Στιγμές που δεν σ’ έχω (2010)

Το φέραμε από την Τουρκία και είναι μια εξαιρετική μελωδία της μεγάλης Sezen Aksu, ενός προσώπου στο όριο του μύθου στη χώρα της. Η φίλη μου Νίκη Παπαθεοχάρη «ζωγράφισε» με το στίχο «Μου είπες πως αγαπάς τους αλήτες», που έγινε σύνθημα, γιατί έχει δύναμη εσωτερική. Tο ερωτικό ανεκπλήρωτο πρώτη φορά αποδόθηκε έτσι, αριστοκρατικά και μαζί μάγκικα.

Πηγή: athinorama.gr

Λόγια: Γιώργος Μαζωνάκης 

 Παιδί της νύχτας (1997)

Το τραγούδι σηματοδότησε για το μια στάση ζωής σε μια συγκεκριμένη περίοδο και ο Γιώργος Παυριανός την αποτύπωσε πολύ εύστοχα. Πολλές φορές έχω μιλήσει για το παρελθόν, πολλά πράγματα τα έχω κριτικάρει, δεν πετάω τίποτα, όλα είναι περιουσία. Κι έτσι, σοφότεροι, προχωράμε στο μέλλον.

Πηγή: athinorama.gr

Σημείωση: Επειδή παροδόξως με τα ακουσματά μου, λατρέυω το Γιώργο Μαζωνάκη θα ακολουθήσει ένα αφιέρωμα με σχόλια από τον ίδιο για τραγούδια από την καριέρα του που θα επέλεγε για να φτιάξει το playlist της καριέρας του.  

Ζήνωνος (από συναυλία)

Τη δεκαετία του '50, '60 και '70 υπήρξε αυτή η έξαρση της αστυφιλίας όπου οι άνθρωποι άφηναν τα χωριά τους και τα νησιά και τις επαρχιακές πόλεις και μαζεύονταν στην Αθήνα για να βρουν την τύχη τους. Ένα παιδί λοιπόν από ένα χωριό της Πελοποννήσου κοντά στον Πύργο Ηλείας ζήλευε τα ξαδέρφια του, που έρχονταν το Πάσχα από την Αθήνα για διακοπές, γιατί ήταν ντυμένα αλλιώς, μιλούσαν διαφορετικά κ.λπ., και οι θείοι του υποσχέθηκαν ότι όταν κι αυτός αποφασίσει να μετοικίσει στην πρωτεύουσα θα τον στηρίξουν. Πράγματι το παιδί κατέβηκε στην Αθήνα αλλά οι θείοι είχαν γίνει "πρωτευουσιάνοι", είχαν τα άγχη τους και τις δουλειές τους και δεν είχαν τη διάθεση και το χρόνο να ασχοληθούν με τον νεαρό επαρχιώτη ανιψιό. Και το παιδί αυτό έμεινε σε κάτι ξενοδοχεία "της κακιάς ώρας" στην οδό Ζήνωνος και γύρω από αυτήν και από εκεί πέρασε στον υπόκοσμο.

Πηγή: http://forum.alkinoos.gr/viewtopic.php?t=2816 

Ο προσκυνητής

Αφορμή για αυτό το τραγούδι είναι ένα βιβλίο θρησκευτικού, ας πούμε, περιεχομένου, που λέγεται "Οι περιπέτειες ενός προσκυνητού". Ουσιαστικά πρόκειται για το ημερολόγιο ενός Ρώσου προσκυνητή του 18ου αιώνα, ο οποίος αφού έχασε τη γυναίκα του έφυγε απ' το σπίτι για να κάνει ένα προσκύνημα κάπου σχετικά κοντά. Περπάτησε λοιπόν, πήγε στο προσκύνημά του. Αφού το έκανε δεν γύρισε πίσω στο σπίτι, συνέχισε για ένα άλλο προσκύνημα κάπου αλλού και με αυτόν τον τρόπο διένησε τεράστιες αποστάσεις σε μια εποχή δύσκολη, διέσχισε τη Ρωσία, έφτασε μέχρι την Ελλάδα, πήγε στο Άγιον Όρος. Στο βιβλίο αυτό καταγράφεται η πορεία του αυτή και ταυτόχρονα η προσπάθειά του να εμβαθύνει στη νοερά προσευχή. Εκεί στο Άγιον Όρος ξέχασε το ημερολόγιό του φεύγοντας για τους Άγιους Τόπους. Το ημερολόγιο κρατήθηκε και βρέθηκε πολλά χρόνια μετά, μεταφράστηκε στα ελληνικά και εκδόθηκε σε βιβλίο. Αυτή η πορεία της ανθρωπότητας, αυτό το μαγικό βήμα που κάνεις για να φύγεις ή για να γυρίσεις του έδωσε την ιδέα αυτού του τραγουδιού.

Πηγή: http://forum.alkinoos.gr/viewtopic.php?t=2816

Μία νύχτα 

Το τραγούδι αυτό περιγράφει κάποιες νύχτες που έχει ζήσει ο Αλκίνοος και τις ζει, ευτυχώς όπως λέει, συχνά. Είναι οι ώρες αργά το βράδυ που ξέρει ότι κανείς δεν περιμένει κάτι από αυτόν, όποια ανεκπλήρωτη υποχρέωση έχει μπορεί να την αναβάλει μέχρι να ξυπνήσουν οι άνθρωποι και υπάρχει ησυχία -δε χτυπάει τηλέφωνο, δεν έχει να πάει κάπου. Είναι αυτές οι ώρες που κλείνεται σ' ένα δωμάτιο ή στο υπόγειο και διαβάζει, ακούει μουσική, ησυχάζει, αγριεύει..πολλές φορές γίνεται τρελός -ο άνθρωπος μόνος του είναι τρελός. Και μέσα απ' αυτή τη διαδικασία καμιά φορά βρίσκεται καθισμένος με ένα μολύβι στο χέρι να γράψει ένα τραγούδι. Μέσα απ'αυτή τη σύγχυση, μέσα απ' αυτό το μπέρδεμα όλο, μέσα απ' αυτή την εξωφρενική πολλές φορές κατάσταση βγαίνει κάτι που την επόμενη μέρα όταν το βλέπει αισθάνεται ότι του μιλάει κα έχει να του πει κάτι, σα να έχει γραφτεί από κάποιον άλλο, από το νυχτερινό εαυτό. Τις περισσότερες όμως φορές βγαίνουν πράγματα τα οποία δεν παρουσιάζονται και δεν σηκώνουν επεξεργασία οπότε τα κρατάει, ίσως για ενθύμιο, και προχωρεί.

Πηγή: http://forum.alkinoos.gr/viewtopic.php?t=2816